Littekens van mijn verleden. Ik zal ze altijd bij me dragen.
Ze zullen nooit verdwijnen. Maar wel langzaamaan vervagen.
Iedereen heeft littekens, al zijn de meeste geschreven in
een andere taal. Dit zijn die van mij, ze vertellen mijn verhaal.
Het verhaal over de orkaan uit mijn leven.
Over de stormen die me uiteindelijk deze moed en kracht
hebben gegeven.
Ze laten mij weten een overlever te zijn.
Er zit een intense kracht in deze zichtbare diepe pijn.
Het moeilijkst vind ik, ontwijkende blikken of starende
ogen.
Geen vragen maar ongemak en hoofden afgebogen.
Onze pijnen zijn dan wellicht geschreven in een andere
taal.
Maar zichtbaar of onzichtbaar, het is ons verhaal.
Ik kijk naar jou en jij kijkt naar mij, elk met ons eigen
verdriet.
Laten we verbinden, stralen en ons zelf zijn met alles wat
je ziet en ook met dat wat niet.
Manoe❤️
